Organismen en hun milieu

Ecologie kijkt naar hoe organismen en hun omgeving elkaar beïnvloeden. Alles wat leeft in een gebied (planten, dieren, bacteriën) vormt samen de levensgemeenschap - dit zijn de biotische factoren. Denk aan konijnen die gras eten of bijen die bloemen bestuiven.

Daarnaast heb je abiotische factoren: alle levenloze invloeden zoals temperatuur, licht en bodemtype. De biotoop is het geheel van deze abiotische factoren in een gebied. Samen vormen de levensgemeenschap en biotoop het ecosysteem.

Bodem heeft enorme invloed op welke planten er kunnen groeien. Zandgrond laat water en lucht makkelijk door, perfect voor planten die veel zuurstof nodig hebben. Kleigrond houdt juist water en voedingsstoffen vast - ideaal voor andere plantensoorten. Humus (verteerde organische stoffen) maakt elke bodem beter doordat het voedingsstoffen levert en de bodemstructuur verbetert.

Let op: Elke soort heeft zijn eigen habitat - zijn specifieke leefgebied binnen het ecosysteem waar alle omstandigheden precies goed zijn.

Temperatuur en tolerantie

Enzymen sturen alle levensprocessen, maar ze werken alleen goed bij de juiste temperatuur. Te koud = te traag, te warm = kapot. Daarom leven de meeste organismen tussen 0 en 45°C. Koudbloedige dieren (reptielen, vissen) worden bij kou traag en inactief, terwijl warmbloedige dieren (vogels, zoogdieren) hun eigen temperatuur op peil houden.

Elke soort heeft tolerantie: hoeveel schommelingen in omgevingsfactoren ze aankunnen. Grote tolerantie = groter verspreidingsgebied. Binnen het tolerantiegebied ligt het optimum - de ideale omstandigheden waarbij ze het best groeien en zich voortplanten.

Concurrentie ontstaat wanneer organismen vechten om dezelfde dingen: voedsel, ruimte, partners of licht. Dit leidt tot selectiedruk - alleen de best aangepaste individuen overleven. Te veel concurrentie kan populaties laten uitsterven, wat het hele ecosysteem beïnvloedt.

Symbiose is samenwerking tussen soorten: mutualisme (beide hebben voordeel), commensalisme (één heeft voordeel, ander merkt niets) en parasitisme (parasiet profiteert, gastheer lijdt schade).

Onthoud: Beperkende factoren bepalen waar en in welke aantallen soorten kunnen leven - zoals temperatuur voor tropische vissen in Nederlandse wateren.

Populatiedynamiek

Populatiegrootte verandert constant door geboorte, sterfte, immigratie en emigratie. Deze dynamiek wordt gestuurd door negatieve terugkoppeling: groeit de populatie te veel, dan zorgen voedseltekort en ziekten ervoor dat ze weer krimpt. Wordt ze te klein, dan verdwijnen de belemmeringen en kan ze weer groeien.

Uitheemse soorten komen van nature niet in een gebied voor. Exoten zijn door mensen geïntroduceerde soorten die soms de inheemse soorten verdringen, zoals de halsbandparkiet in Nederlandse steden. In het begin groeien ze vaak explosief door gebrek aan natuurlijke vijanden.

De draagkracht van een ecosysteem is het maximale aantal organismen dat er langdurig kan leven. Bij exponentiële groei vermenigvuldigt een populatie zich razendsnel onder gunstige omstandigheden. Wordt de draagkracht overschreden, dan kan de populatie:

• Stabiliseren op het niveau van de draagkracht (biologisch evenwicht)
• Schade veroorzaken waardoor de draagkracht daalt (evenwicht op lager niveau)
• Zo drastisch krimpen dat herstel onmogelijk wordt (instorting)

Praktijkvoorbeeld: Konijnen in Australië groeiden exponentieel omdat er geen natuurlijke roofdieren waren, wat leidde tot enorme schade aan het ecosysteem.

Voedselketens en energie

Plants verdedigen zich tegen vraat met doorns, gifstoffen en signaalstoffen - chemische waarschuwingen die andere planten helpen zich te beschermen. Vraat is het startpunt van elke voedselketen, waarbij energie en voedingsstoffen worden doorgegeven van prooi naar roofdier.

Meerdere voedselketens samen vormen een voedselweb. Elk niveau heet een trofisch niveau:

• 1e niveau: Autotrofe organismen (producenten) zoals planten maken hun eigen voedsel via fotosynthese
• 2e niveau en hoger: Heterotrofe organismen (consumenten) die andere organismen eten

Assimilatie is het maken van organische stoffen uit anorganische. Bij koolstofassimilatie wordt glucose gevormd, die bij voortgezette assimilatie wordt omgezet in complexere stoffen zoals eiwitten en DNA.

Predatie $roofdier-prooi relaties$ houdt populaties in balans en zorgt voor natuurlijke selectie.

Energieregel: Pijlen in voedselketens wijzen altijd in de richting waarin energie stroomt - van prooi naar roofdier.

Ecologische piramides en energiestroom

Reducenten (bacteriën en schimmels) sluiten de kringloop door dode organismen af te breken tot anorganische stoffen via mineralisatie. Dissimilatie is het tegenovergestelde van assimilatie: het afbreken van organische moleculen om energie vrij te maken.

Ecologische piramides tonen de verhoudingen tussen trofische niveaus. De piramide van aantallen kan omgekeerd zijn (bijvoorbeeld veel insecten op één boom), maar de piramide van biomassa heeft vrijwel altijd een echte piramidevorm omdat energie verloren gaat bij elke overdracht.

Energiestroom door ecosystemen verloopt via twee routes: organismen sterven en worden afgebroken door reducenten, of ze worden gegeten door het volgende trofische niveau. Een deel van het opgenomen voedsel wordt niet verteerd (ontlasting), een deel wordt gebruikt voor groei, en een deel levert energie via dissimilatie.

De productie van een ecosysteem is alle biomassa die producenten vormen. Naarmate je hoger komt in de voedselketen, neemt de beschikbare energie drastisch af.

Efficiëntieregel: Slechts 10% van de energie wordt doorgegeven naar het volgende trofische niveau - de rest gaat verloren als warmte.

Successie: van kaal naar climax

Successie is de natuurlijke ontwikkeling van een kaal stuk grond naar een volledig ecosysteem. Het begint met een pionierecosysteem waar alleen pioniersoorten kunnen overleven - planten die bestand zijn tegen extreme omstandigheden zoals felle zon, harde wind en arme bodem.

Naarmate pioniersplanten sterven, ontstaat humus waardoor de bodem vruchtbaarder wordt. De biodiversiteit groeit geleidelijk en het voedselweb wordt complexer. In deze fase neemt de biomassa toe omdat productie groter is dan afbraak.

Het climaxecosysteem is het eindstadium waarin productie en afbraak in evenwicht zijn. De kringloop van stoffen is gesloten - alles wordt hergebruikt. Hoewel climaxecosystemen zeer stabiel zijn, zijn ze kwetsbaar voor verstoringen omdat ze sterk gespecialiseerd zijn.

Primaire successie start op kale grond zonder humus (na erosie). Secundaire successie begint op grond waar al humus aanwezig is, waardoor het proces veel sneller verloopt.

Tropisch regenwoud: Perfecte voorbeeld van een climaxecosysteem - stabiel maar kwetsbaar door dunne humuslaag.

Indicatoren, modellen en kringlopen

Indicatorsoorten verraden de toestand van hun leefgebied. Watermijten wijzen op schoon water, bepaalde planten op zure grond. Modelleren met computers helpt ecologen ecosystemen te begrijpen zonder dure en tijdrovende experimenten.

Ecosystemen kunnen meerdere stabiele toestanden hebben. Konijnengraas creëert bijvoorbeeld meer biodiversiteit door hoge planten kort te houden, waardoor kruiden en lage grassen ruimte krijgen. Beide situaties (veel en weinig konijnen) zijn stabiel.

Koolstofkringloop heeft twee snelheden. De kortlopende kringloop: planten nemen CO₂ op voor fotosynthese, dieren eten planten, reducenten breken resten af en geven CO₂ vrij. De langlopende kringloop duurt miljoenen jaren: organische resten worden fossiele brandstoffen die later worden verbrand.

Verbranding van fossiele brandstoffen verstoort de koolstofbalans omdat koolstof die miljoenen jaren was opgeslagen, plots wordt vrijgegeven.

Cruciale verbinding: De koolstofkringloop linkt fotosynthese, ademhaling en klimaatverandering direct aan elkaar.

Stikstofkringloop en menselijke invloed

Stikstof zit in eiwitten en DNA maar planten kunnen het niet direct uit de lucht halen. Ze nemen nitraat op uit de bodem. Rottingsbacteriën zetten organisch afval om in ammoniak (ammonificatie). Aerobe bacteriën maken er nitraat van (nitrificatie). Anaerobe bacteriën doen het omgekeerde (denitrificatie).

Stikstofbinding door speciale bacteriën in wortelknolletjes helpt peulplanten (bonen, erwten) groeien op stikstofarme grond. Dit werkt alleen zonder zuurstof.

Mensen verstoren ecosystemen door vervuiling (stoffen toevoegen) en uitputting (grondstoffen wegnemen). Klimaatverandering door stijgende CO₂ wordt de hoofdoorzaak van uitsterven. Sinds 1970 kromp de populatie gewervelde dieren met 68%.

Landbouw zorgt voor voedselzekerheid maar ook voor milieuproblemen. Precisielandbouw met GPS en sensoren maakt landbouw duurzamer door per plant te bepalen wat nodig is. Verticale landbouw bespaart ruimte en water maar kost veel energie.

Duurzame ontwikkeling: Voorzien in huidige behoeften zonder toekomstige generaties te benadelen - de kern van moderne milieuzorg.

Natuurbescherming en voedselproductie

Natuurbescherming betekent biodiversiteit behouden door de natuur haar gang te laten gaan of actief in te grijpen (maaien, grazen). Versnippering door wegen wordt opgelost met ecoducten. De Wet natuurbescherming regelt bescherming, de Rode lijst toont bedreigde soorten.

Pesticiden bestrijden plagen effectief maar hebben nadelen:

• Ze doden ook nuttige soorten
• Organismen worden resistent (vooral bij snelle voortplanting)
• Persistente pesticiden breken slecht af en hopen op via accumulatie in de voedselketen

Biologisch afbreekbare pesticiden blijven kort in het ecosysteem. Biologische bestrijding gebruikt natuurlijke vijanden tegen plagen.

Bemesting vult voedingszouten aan die verdwijnen door oogst en uitspoeling. Overbemesting schaadt het milieu door eutrofiëring: te veel voedingsstoffen in water veroorzaken algenbloei, waardoor onderwaterplanten afsterven en zuurstofgebrek ontstaat.

Veredeling verbetert gewassen door selectie en kruising. Genetische modificatie past DNA direct aan voor betere eigenschappen.

Resistentieprobleem: Overmatig pesticidengebruik selecteert resistente organismen, waardoor bestrijdingsmiddelen hun werking verliezen.