Van Brits Mandaat naar de Stichting van Israël
Na de Eerste Wereldoorlog werd Palestina een Brits mandaatgebied (1920-1948). Dit betekende dat er wel lokale bestuurders waren, maar dat Groot-Brittannië de echte leiding had.
In 1917 deed de Britse minister Balfour een belangrijke belofte: de Balfour-verklaring. Hij beloofde de joden een 'nationaal thuis' in Palestina - een belofte die later enorme gevolgen zou hebben.
Na de Tweede Wereldoorlog zochten joden wanhopig een veilig thuisland. De VN bedacht toen het VN-verdelingsplan: een tweestatenoplossing waarbij Palestina zou worden opgesplitst in een joodse en een Arabische staat.
Let op: Op 14 mei 1948 wordt Israël officieel gesticht, maar dit markeert meteen het begin van decennia van oorlog.
De reactie was heftig: Arabische inwoners vluchtten massaal weg en de Arabisch-Israëlische oorlog brak uit. Arabische landen vielen het nieuwe Israël aan, maar werden verslagen. Later volgde de Suez-oorlog (1956) toen Egypte het Suezkanaal nationaliseerde en Groot-Brittannië, Frankrijk en Israël aanvielen - maar deze keer werden ze teruggeslagen door de VS.